وقتی بر وجود آدمــــــــــــــی

فرود می آید ، آرام آرام

انسان را از درون

می تراشد و از بین مــــــــی برد

بــــــــــی آنکه...

دردی را در جسمت حس کنـــــــــــــی

روانت ساییده و ویران مـی شود...

گاهی اوقات حس حسودی آدمی گل میکند

و من امروز رشک بردم به اشک های پسر بچه ای که تنها بخاطر زمین افتادن بستی قیفی اش های های می گریست،آن هم بی پروا . . .

کاش بهانه گریه ما آدم بزرگها هم  زمین افتادن بستنی های قیفی مان بود،و آن وقت رهای رها گریه سر میدادیم،کاش . . .

... عاشقی

سخت نیست !

فقط باید شاعر  چشمهای  هم باشیم .

هر آشنایی تازه، اندوهی تازه است...

مگذارید که نام شما را بدانند و به نام بخوانندتان.

هر سلام، سرآغاز دردناک یک خداحافظی است!!

شاید دور

    شاید نزدیک

   فاصله ای نیست بین قلبهایی که برای هم می تپند.

روزها از پی هم می آیند

زندگی می گذرد بی احساس

و غریبانه نفس می زند اندیشه ما

و من امشب پرم از تنهایی

کوچه باغ دل من فصل خزانی دارد

که پر از پائیز است

آه آنجا دو قدم فاصله تا عشق نبود.

وقتی یه آدم رو به اندازه ی یه دنیا واسه خودت بزرگ میکنی...

کوچکترین اشتباهش ...

بزرگترین ضربه ی زندگی رو بهت میزنه

این چه رنج بی سرانجامی ست که غمگین ترین کلمات آسمان حتی شفا نویس این ترانه ی تشنه نمی شوند .........

دلتنگيه هر كسي يه قصه اي داره ..............

ولي من چي؟

حس و حالمو فقط خدا مي دونه!!!!!!!!!

به من خوبی نکن شاید

برای هر دومون بد شه

نشستم تو دل طوفان

بزار آب از سرم رد شه

به من خوبی نکن وقتی

کنار من نمی مونی

نگو رد میشم از فردا

تو که دیدی نمی تونی

چه وقتایی که بد میشی

چه وقتایی که آشوبی

تموم درد من اینجاست

تو هر کاری کنی خوبی

من از تو از خودم از ما

از این احساس ترسیدم

تو باید جای من باشی

ببینی در تو چی دیدم

تو باید جای من باشی

بفهمی من چرا تنهام

همه میگن فلانی برای فلانی "ساخته شده"

اما هیچکس نگفت

من برای تو "ویران شدم".

باران باشد ، تو باشی ، یک جاده ی بی انتها

به دنیا می گویم : خداحافظ

 چرا بر دستان کسی که بارها دلم را شکست.. بوسه نزنم ؟

نگاه کردم

خیالم راحت شد

«ورود ممنوع» نبود

آنقدر ذوق کردم

که توجه نکردم

به آن دو تابلوی به ظاهر بی خطر

که به طرز احمقانه و خطرناکی کنار هم بودند

«یک طرفه»

«بن بست»!

و اکنون ایستاده ام

اینجا

در انتهای این کوچه !!

در انتهای این «خروج ممنوع!»

            گاه برای داشتن باید گذشت

و گاه در اوج تمنا باید نخواست... .

هنوز گوشم از گفتگوی بی گریه مان گرم بود !

از جایم بلند شدم ،

پنجره را باز کردم

و دیدم زندگی هم هراز گاهی زیباست !

شنیدم که کلاغ دیوار نشین حیاط

چه صدای قشنگی دارد !

فهمیدم که بیهوده به جنون مجنون می خندیدم !

فهمیدم که عشق ،

آسمان روشنی دارد !

روبه روی عکس سیاه و سفید تو ایستادم ،

دستهایم را به وسعت « دوستت می دارم !» باز کردم ،

و جهان را در آغوش گرفتم !

عشق فراموش کردن نيست بلکه بخشيدن است .

عشق گوش کردن نيست بلکه درك كردن است .

عشق ديدن نيست بلکه احساس کردن است.

عشق جا زدن و کنار کشيدن نيست بلکه صبر کردن و ادامه دادن است.

آری زندگی باید همین باشد

یک فریب ساده ی کوچک

آنهم از دست عزیزی

که برایت هیچکس چون او گرامی نیست .

من در آن لحظه که چشم تو به من می نگرد

برگ خشکیده ی ایمان را 

در پنجه ی باد 

رقص طوفانیِ خواهش را 

در آتشِ سبز 

نور پنهانی بخشش را 

در چشمه ی مهر 

اهتزاز ابدیت را در سبزیِ عشق می بینم 

بیش از این سوی نگاهت نتوانم نگریست 

اهتزاز ابدیت را یارای تماشایم نیست 

کاش می گفتی چیست ؟

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است ...

و من می روم !

می روم که آغاز کنم ،

از امروز روز تا فردای روزتر ،

اما ! ،

آخر بی همسفر که نمی شود پرید ؟

باید تو باشی تا شوق پریدن معنا گیرد .

تو بالهای مرا بگیری و من دستان تو را !

مهربانم

عشقم را نه از روی جملات نامه هایم بلکه

از چشمانم بخوان .

کلمات ، عشق باشکوه مرا حقیرو کوچک میکنند .

برای فهمیدن معنی نگاهم دنبال کتاب ها نرو

جوابش را در قلبت خواهی یافت ..